Metoda pozwalająca na ograniczenie nadmiarowości informacji użytej do zapisania dwóch kanałów stereofonicznych dzięki wykrywaniu sekwencji, w których treść obu jest identyczna. Polega na analizie nagrania przez koder i kodowania środka (L+P) i boków (L-P) z przydziałem dla środka więcej bitów niż dla boków. Przy małej separacji kanałów pozwala na poszerzenie pasma, lecz gdy kanały różnią się znacznie mogą powstać słyszalne zniekształcenia przy dekompresji.