Coraz niższa żywotność kolejnych generacji nośników optycznych stała się ich gwoździem do trumny. W dodatku rosnące pojemności i prędkości nośników flaszowych, takich jak karty pamięci i pendrivy, wraz z ich wytrzymałością na mało delikatne traktowanie zapewniły im sukces rynkowy. Jednak do długotrwałej archiwizacji nie nadają się one, gdyż wymagają odświeżania. Nośniki optyczne wydają się idealne, pod warunkiem wydłużenia czasu ich niezmiennej struktury.
Aby obejść problem degeneracji opartych na organicznych barwnikach płyt naukowcy zastosowali nanoplazmoniczną hybrydową strukturę szkła. Jej niezmienność liczona jest na 1 000 lat. Dodatki organiczne w strukturze zapewniają niezbędne minimum elastyczności nośnika. Złote nanopartykuły wkomponowane w szkło tworzą razem ceramikę modyfikowaną organicznie. Ten właśnie materiał stoi za trwałością i pojemnością nowych nośników.
Na razie to projekt ściśle akademicki. Nie są znane żadne plany jego wdrożenia komercyjnego.
Źródło: RMIT
Komentarze
valdi71